Huidhonger

Net zoals filosoof Philippe Van Parijs mis ik het fysieke contact van voor het coronatijdperk. Hij vertelt over dit gemis in een mooi interview in Bruzz van 23 april waarin hij ook oproept om vooral niet in te hakken op onderwijs. Hopelijk wordt zijn stem gehoord.

Wat me uit het artikel bijblijft en waarop ik sindsdien broed is de vrees die hij uitspreekt dat de solidariteit – die we hoog nodig hebben – op termijn kan lijden onder een gebrek aan fysiek contact. Hij legt verder de link naar een college van een Israëlische prof die drie factoren aanhaalt die Amerikanen ongelukkig maakten: ze zijn underrested – ze slapen niet genoeg – underexercised – ze bewegen niet genoeg – en undertouched.

Undertouched zou ik vertalen als ‘ze hebben huidhonger’, net als wij nu. Aan voldoende slaap en beweging kan je nog wat doen, maar hoe stil je huidhonger vanop een ‘veilige’ afstand? Een troostend gebaar naar een patiënt toe of een warme knuffel met nest ontvlogen kinderen, wanneer worden ze weer toelaatbaar, om nog te zwijgen van spontaan? Hoe veilig kunnen we zijn zonder de warme en beschermende nabijheid van anderen? Misschien kan de WHO zich eens over buigen over onze huidhonger?

In afwachting zullen we zelf onze grenzen moeten bepalen, met respect voor elkaar. Hopelijk komen we zo al een beetje van onze huidhonger af.

Lut

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

 

Share your thoughts